bemiddeling & begeleiding

Post-relationele rouw

Post-relationele rouw

By on feb 17, 2019 in Geen categorie | 0 comments

Ze kijkt met een professionele glimlach naar mij op en volgt mij gezwind van de wachtkamer naar de praktijkruimte. Eén en al goeie moed. Even later zitten we aan het bureau, de zetel liet ze liever links liggen. Zo’n zetel, daar zit je te comfortabel in. En op je gemak zijn dat  zou wel eens kunnen betekenen dat je onverhoeds de remmen loslaat. En wat dan?

Een lange en fijne relatie en een warm gezin in een mooi huis, dat hadden ze. Maar plots was er niets meer want hij was een ander leven begonnen. Alsof het voor hem niet snel genoeg gedaan kon zijn, heeft hij alles in één beweging aangekondigd. Niet meer gelukkig, wel blij met een ander, niet meer thuis wonen, wel een huis huren met die ander, geen gezin meer met haar en de kinderen, wel met de ander en de kinderen.

De daad ook direct bij de woorden voegend, is ze nu al een aantal maanden alleenstaand. Ze houdt zich zo recht mogelijk, werkt verder, voert de kinderen naar hun hobbies, betaalt de vaste kosten, net zoals vroeger. Maar de verwarring en de chaotische woede begint langzamerhand te evolueren naar donker verdriet. Een zwart gat waar zoveel energie naartoe gaat dat ze met moeite nog de was gedaan krijgt.

Dus ze zoekt hulp, een houvast, iemand die haar kan uitleggen wat er in godsnaam gebeurd is met haar leven.

We spreken lang, over hoe het was vroeger en waar ze allemaal afscheid moet van nemen. Over de kinderen hun verdriet en hoe hard ze hem kwalijk neemt dat hij dit hun kinderen aandoet. Over het dilemma om eerlijk te zijn over haar eigen gevoelens tegen de kinderen maar ze ook niet te willen belasten, sterk te willen zijn voor hen.

Ze slaagt erin om te huilen. Dat was lang geleden. Het is een ontlading en dat voelt ze. Maar hoe lang gaat dit gevoel nog duren?

Ik vertel haar over het rouwen. En hoe je niet iemand aan de dood hoeft te verliezen om wel te moeten rouwen. Over de rouwfases die allemaal door elkaar lopen en waar je doorheen moet, soms verschillende keren.

Het loopt opmerkelijk parallel met wat ik leer over verlies en rouwen in de opleiding die begin deze maand van start ging aan Vives hogeschool, in samenwerking met vzw Connfinity. “Bemiddeling in de laatste levensfase”. Met 18 deelnemers zijn we pioniers, de opleiding werd nooit eerder georganiseerd en er is ook geen precedent, althans niet in de Westerse wereld. In andere werelddelen is de dood minder een vijand en wordt de laatste levensfase gevierd eerder dan geschuwd.  De bemiddelaars die de opleiding volgen, willen mensen in hun laatste levensfase begeleiden om uit een conflict te geraken of, meer nog, te aanvaarden dat een conflict niet meer kan opgelost worden. Vanuit de overtuiging dat dit ook onderdeel uitmaakt van een “waardig” sterven.

Maar het gaat dus allemaal over verlieservaringen en hoe je ermee omgaat verschilt niet veel. Toen ik zelf een eerste grote verlieservaring had in mijn leven, zei een kameraad tegen mij: “hier zijn geen regels voor.”

Ik herhaal deze woorden tegen haar, ze glimlacht door haar tranen.

Steeds vaker melden zich mensen bij mijn praktijk aan met deze vraag; hoe rouwen over het verlies van een relatie. Wat is normaal en wat niet? Hoe kunnen ze hier perspectief in krijgen als de ander al zoveel verder lijkt te zijn geëvolueerd en zelf alweer gelukkig lijkt?

Het is een zoektocht die ik samen onderneem met de mensen, een proces van vallen en opstaan. Slechts één ding is zeker; hier zijn geen regels voor.