bemiddeling & begeleiding

Geen categorie

Post-relationele rouw

Post-relationele rouw

By on feb 17, 2019 in Geen categorie | 0 comments

Ze kijkt met een professionele glimlach naar mij op en volgt mij gezwind van de wachtkamer naar de praktijkruimte. Eén en al goeie moed. Even later zitten we aan het bureau, de zetel liet ze liever links liggen. Zo’n zetel, daar zit je te comfortabel in. En op je gemak zijn dat  zou wel eens kunnen betekenen dat je onverhoeds de remmen loslaat. En wat dan? Een lange en fijne relatie en een warm gezin in een mooi huis, dat hadden ze. Maar plots was er niets meer want hij was een ander leven begonnen. Alsof het voor hem niet snel genoeg gedaan kon zijn, heeft hij alles in één beweging aangekondigd. Niet meer gelukkig, wel blij met een ander, niet meer thuis wonen, wel een huis huren met die ander, geen gezin meer met haar en de kinderen, wel met de ander en de kinderen. De daad ook direct bij de woorden voegend, is ze nu al een aantal maanden alleenstaand. Ze houdt zich zo recht mogelijk, werkt verder, voert de kinderen naar hun hobbies, betaalt de vaste kosten, net zoals vroeger. Maar de verwarring en de chaotische woede begint langzamerhand te evolueren naar donker verdriet. Een zwart gat waar zoveel energie naartoe gaat dat ze met moeite nog de was gedaan krijgt. Dus ze zoekt hulp, een houvast, iemand die haar kan uitleggen wat er in godsnaam gebeurd is met haar leven. We spreken lang, over hoe het was vroeger en waar ze allemaal afscheid moet van nemen. Over de kinderen hun verdriet en hoe hard ze hem kwalijk neemt dat hij dit hun kinderen aandoet. Over het dilemma om eerlijk te zijn over haar eigen gevoelens tegen de kinderen maar ze ook niet te willen belasten, sterk te willen zijn voor hen. Ze slaagt erin om te huilen. Dat was lang geleden. Het is een ontlading en dat voelt ze. Maar hoe lang gaat dit gevoel nog duren? Ik vertel haar over het rouwen. En hoe je niet iemand aan de dood hoeft te verliezen om wel te moeten rouwen. Over de rouwfases die allemaal door elkaar lopen en waar je doorheen moet, soms verschillende keren. Het loopt opmerkelijk parallel met wat ik leer over verlies...

Read More
2 in 1

2 in 1

By on sep 12, 2018 in Geen categorie | 0 comments

De stilte hangt tussen ons in. Ik wacht en kijk. Ik zie hoe zijn ogen vollopen met tranen. Ik ben blij dat hij ze niet wegduwt. Telkens als hij een zakdoekje neemt, vouwt hij het methodisch op en duwt het in de lengte tegen zijn ogen. Zodat ze allebei tegelijkertijd gedroogd worden. Efficiënt. Ik weet intussen beter dan de stilte te vullen met bedenkingen of vragen, hij heeft de ruimte en de tijd nodig om zijn gedachten te ordenen. Om ze te durven uitspreken. Hoe langer ik wacht, hoe meer hij naar buiten brengt; hij spreekt over het gevoel twee mensen te zijn. Eentje die vooraan staat en met mensen omgaat, die niet lastig doet, zichzelf wegcijfert voor zijn kinderen, de miserie van andere beluistert en zich vaak afvraagt of wat hij voelt wel gepermitteerd is. En dan de man die achteraan staat, die luid roept maar waar niemand naar lijkt te luisteren. Sterker nog, die niemand lijkt te zien. De achterste geeft de voorste een duw maar die blijft grijzend staan. Die heeft een rol te spelen, geen tijd voor twijfel, ergernis, afwijkende meningen. De achterste man slaagt er zelden in om voorbij de voorste te geraken. En als hij er wel eens voorbij geraakt, schrikt hij iedereen rond zich zodanig af dat hij zich snel terugtrekt. In de luwte, waar het eenzaam is maar veilig. De omstanders halen opgelucht adem als die rare luide man terug weg is, merkt hij. Hoe kan je het ok vinden om zoveel impact te hebben op je omgeving, vraagt hij mij. Ik zeg dat ik denk dat hij in een soort van feedback loop zit; reactie op reactie. En dat de twee mensen die in hem huizen, hem dat verscheurde gevoel geven. Of het verloren gevoel, als hij in het niemandsland tussen beide mensen zit. Hij knikt peinzend.        ...

Read More
Ruzie en vrede; een zeldzaam correcte kijk op de bemiddelingspraktijk in De Tijd.

Ruzie en vrede; een zeldzaam correcte kijk op de bemiddelingspraktijk in De Tijd.

By on jan 15, 2018 in Geen categorie | 0 comments

Ruzie en vrede | Wordt bemiddelen het nieuwe procederen?  Artikel uit De Tijd van 06 januari 2018 Auteurs: Sofie Vanlommel Gwen Declerck  © Debby Termonia Belgen moeten hun geschillen meer onder elkaar uitvechten in plaats van in de rechtbank. Enter de bemiddelaar. Hij is niet alleen sneller en goedkoper, maar ook duurzamer. ‘Uiteindelijk zijn mensen op zoek naar harmonie.’ Belgen heten conflictmijdend te zijn. Hypocriet zelfs. Toch zijn we tuk op procederen. Belgische rechters spreken jaarlijks meer dan 1 miljoen vonnissen en arresten uit. Alleen in Roemenië lopen meer rechtszaken per inwoner, leert het European Justice Scoreboard. Ondertussen blijven akkoorden via een erkend bemiddelaar, die nochtans al sinds 2005 door de rechtbank worden erkend, een relatief marginaal verschijnsel. Vorig jaar werden er 5.000 afgerond. Diana Evers (67) is gezinssociologe van opleiding. Ze werkte als opleidster bemiddeling voor de KU Leuven en het Vlaams Notariaat. Na de genocide in Rwanda werkte ze met hutu’s en tutsi’s rond herstelbemiddeling. Onlangs nam ze afscheid van het Mediation Instituut Vlaanderen, dat ze in 2005 oprichtte. 2018 kan het jaar worden waarin dat verandert. Minister van Justitie Koen Geens (CD&V) wil dat bemiddeling een echte kans krijgt. Net voor de jaarwisseling keurde de ministerraad een wet goed die advocaten en gerechtsdeurwaarders verplicht om cliënten op de optie van bemiddeling te wijzen. Rechters kunnen partijen dwingen eerst een bemiddelingspoging te ondernemen voor ze een gerechtelijke procedure kunnen starten. Doel is het werk van de dichtslibbende rechtbanken te verlichten. De tendens maakt in de hele westerse wereld opgang. En dat is niets te vroeg, zegt Diana Evers, de vrouw die conflictbemiddeling zowat eigenhandig op de kaart zette in België. ‘Hoewel mensen steeds assertiever worden, roepen ze bij conflicten toch heel vaak de hulp in van experts. Psychiaters, therapeuten, fiscaal adviseurs, advocaten. We leren niet om over onze verschillen te praten en met conflict om te gaan. Vroeger werd meer ‘over de haag’ gepraat. Als de tak van de boom te ver overhing, hoorde je dat van de buurman en deed je er iets aan. Maar we kennen elkaar steeds minder goed, wat opmerkelijk is in een maatschappij met zo veel communicatiemogelijkheden. We kiezen vaak voor hulp van buitenaf en leggen de verantwoordelijkheid voor de oplossing van onze problemen bij...

Read More
advocaten versus bemiddelaars?

advocaten versus bemiddelaars?

By on okt 17, 2017 in Geen categorie | 0 comments

De assisenzaal van het ‘nieuwe’ gerechtsgebouw aan de Rabotwijk was in tijden niet meer tot aan de nok gevuld. Tot gisteren avond. De ‘mediation week’ werd afgetrapt in Gent met een paneldebat, dat werd georganiseerd door de Federale Bemiddelingscommissie. De centrale vraag van het event luidde: “Hoe kunnen de huidige drempels die verhinderen dat bemiddeling een gelijkwaardige oplossingsweg wordt, in het bijzonder voor maatschappelijk kwetsbaren, het best worden gesloopt?” De zaal was volzet met 150 deelnemers. De lijst telde 28 bemiddelaars en voor de rest, advocaten. Heel veel advocaten. Aangevuld met een paar notarissen en hier en daar een verdwaalde student. De avond werd ingeleid door een vriendelijk ogende doctoraatsstudente, die een interessante studie uitvoerde naar de ‘mogelijkheden en knelpunten van gerechtelijke bemiddeling’. Haar bevindingen waren ontluisterend. Blijkt dat er niet alleen een groot gebrek aan kennis heerst bij justitiële professionelen rond bemiddeling. Er is ook maar weinig vertrouwen in bemiddeling en daardoor ook weinig motivatie om mensen door te sturen. Maar ook bij het justitiële cliënteel zelf is er veel onwetendheid, weinig vertrouwen en weinig motivatie om hun conflict te laten ‘oplossen ‘via bemiddeling. Minister Geens wil dat oplossen. Lees er meer over hier. Maar lees ook tussen de lijnen. Want daar ligt een bepaalde sfeer. Een sfeer die ik gisteren ook al voelde. Er werd een oproep gedaan, gisteren, vanuit het panel. Advocaten zouden moeten eindelijk moeten doorhebben wat voor een kans bemiddeling is voor de advocatuur. Geen zaken meer? Armoede aan de balie? Er ligt een gans oplossingsveld naast de gerechtelijke conflictoplossing. Een ganse markt aan cliënten, allen op zoek naar een bemiddelde oplossing. And guess what: advocaten zijn dè bemiddelaars bij uitstek. Want zij kennen justitie en kunnen de minima en maxima van rechters meegeven. Het was eigenlijk een bijzonder eerlijke oproep, van de advocaat- bemiddelaar in het panel. Maar het knalde mij meteen terug in mijn stoel door het besef hoe diep het water nog steeds is tussen niet- juridisch geschoolde bemiddelaars en de massa advocaten- bemiddelaars en notarissen- bemiddelaars (voelt er daar nog iemand een contradictio in terminis hangen..?). Vooreerst moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was door de grote opkomst en  het open vizier waardoor heel wat justitiabelen toch bleken te kijken. Dat geeft hoop. Maar toch heb ik...

Read More
Moet ik mij in bemiddeling verzoenen met mijn ex?!

Moet ik mij in bemiddeling verzoenen met mijn ex?!

By on mei 1, 2017 in Geen categorie | 0 comments

Ik val met de deur in huis via dit zeer hardnekkige misverstand over bemiddeling. Het is immers niet de bedoeling van de bemiddeling om jullie terug samen te brengen of zelfs maar vriendschap te laten sluiten. Bemiddeling is geen relatietherapie. Waar ik als bemiddelaar wel altijd meer helderheid probeer over te verschaffen is hoe de verstandhouding van ouders invloed heeft op het welzijn van de kinderen. Over de positie waar kinderen in terecht komen wanneer ouders gaan vechten. De meeste mensen hebben al gehoord van het begrip ‘een loyauteitsconflict’; bij kinderen komt dit voor wanneer ze in een soort van spagaat moeten gaan staan om aan beide ouders ‘trouw’ te kunnen zijn maar hierin erg onder druk komen te staan. Bv. wanneer ouders slecht spreken over elkaar of over een nieuwe partner, wanneer kinderen niet mogen vertellen hoe het was bij het verblijf bij de ander enz.. Voor kinderen is het vooral belangrijk dat ze de toestemming krijgen om van beide ouders te houden. lees hier meer over het loyauteitsconflict BRON Wat betekent loyaliteit en loyaliteitsconflict? Als het gaat over kinderen en scheiding passeert het begrip loyaliteit en loyaliteitsconflict regelmatig de revue. Deze begrippen zijn afkomstig van de psychiater Iwan Boszormenyi Nagy. Hij omschrijft deze begrippen in een theorie die aangeeft dat de band tussen kind en ouders bestaat, of het kind dit nu wil of niet. Doordat het kind zijn leven te danken heeft aan beide ouders kan het kind niet anders dan loyaal zijn aan hen. Deze basale loyaliteit is een gegeven en kan door het kind niet worden verbroken. Wel kan het kind die band ontkennen. De basale loyaliteit oftewel existentiële loyaliteit kan in de loop van de jaren worden uitgebouwd en verdiept. Dan ontstaat er verworven loyaliteit. Dit gebeurt als ouders het kind verzorgen en opvoeden. Loyaliteit en scheiding. Er kan een groot dilemma ontstaan als kinderen worden geconfronteerd met de scheiding van hun ouders. Een kind kan namelijk niet anders dan (door de hierboven beschreven existentiële en daarnaast de verworven loyaliteit) loyaal blijven aan beide ouders. Als kinderen het gevoel hebben dat ze moeten kiezen tussen of een voorkeur moeten uitspreken voor een van hun ouders ontstaat er een innerlijk conflict voor het kind: terwijl het kind...

Read More
Dè leugen van de eeuw?

Dè leugen van de eeuw?

By on feb 9, 2017 in Geen categorie | 0 comments

  Twee oudere grijze mensen zitten tegenover mekaar in de trein, aan het raam. Ze kijken liefdevol in elkaars ogen en glimlachen af en toe alsof de ander net iets vertederend had gezegd. Ze zijn duidelijk al heel lang samen, die twee, 40jaar of misschien wel 50 of 60j huwelijk- wie telt nog? Er verschijnen tekstballonnetjes boven hun hoofd met van die wolkjes, dus “denkballonnetjes” eigenlijk. Het oude stel voert een conversatie over het dagje aan zee waar ze naar op weg zijn. Het gesprek speelt zich volledig in hun hoofd af, maar toch begrijpen ze elkaar, zonder woorden. En dan de kop: “de trein is altijd een beetje reizen”. Het is een oude NMBS reclame- alhoewel dat niet zeker is want ik schijn de enige te zijn die ze zich nog herinnert. Maar dat maakt het niet minder illustratief, we hebben het hier immers over een treffend beeld voor de idee waarmee we heel wat mensen opgroei(d)en. Het ideale plaatje van het oude, tedere, serene koppel dat geen woorden (meer?) nodig heeft om mekaar te verstaan. De partners for life die elkaar vanbinnen en vanbuiten kennen. Enkel nog rust is er. En een diepe warme vriendschap. STOP  (soundtrack: een naald die krakend en krijsend over een plaat krast). Dit ideaalbeeld, dit sociaal denken heeft een ganse generatie mensen met totaal scheve verwachtingen doen opgroeien. Uiteraard zullen er mensen zijn die hier zelf al aan gedacht hebben, er zich niet naar gedragen of er een ander ideaalbeeld op nahouden. Maar toch. Ik zie zoveel mensen die dit ideaalbeeld van “elkaar verstaan zonder woorden” toch op de een of andere manier koesteren. Hoe verklaar je anders dat partners in een koppel dat “al lang samen is” op een bepaald moment stoppen- of vergeten- om te vragen naar de ander zijn/haar interesses, verwachtingen, angsten en bedenkingen. Niet alleen in grote dingen maar ook in de kleine, alledaagse onnozelheden. Niemand die gelooft dat persoonlijkheden statische gegevens zijn. Weinigen zullen stellen dat ze helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in de ander. Maar toch gaan we ervan uit dat de ander niet verandert. Sterker nog, het wordt van en in een koppel vaak verwacht dat je precies weet hoe je geliefde in mekaar zit. Niet alleen hoe...

Read More