bemiddeling & begeleiding

Blog

Lebensraum

Posted by on 16:07 in Geen categorie | 0 comments

“Zo ben ik dan, als ik van iemand houd, dan geef ik mij helemaal.” Ze haalt haar hand door haar haren en kijkt naar mij op. Een stoere blik maar heel kwetsbaar. Alsof ze zich moet verantwoorden. Haar liefde is grenzeloos en dat is ook wat er steeds gebeurt; alle grenzen vallen weg, er bestaat alleen nog maar haar lief en hun samenzijn. Maar dat lief is er nu vandoor en nu zit ze daar, drie kinderen en een heel leven verder. Toch hebben ze geen ruzie. Het is de bedoeling om alles netjes uit te praten en te regelen zodat iedereen er zonder al te veel kleerscheuren door geraakt. Althans, zo denkt zij erover. Dus toen haar vriendin vertelde over de bemiddeling die ze een tijd geleden doorliep, wilde ze dat ook. Eénmaal in mijn ruimte, in een van de twee zeteltjes waarbij er altijd eentje net iets minder comfortabel zit, lijkt het allemaal minder simpel. Hoe dat dan gaat zo’ n bemiddeling? Moeten ze dan vertellen over zichzelf en hun problemen? Want het is niet de bedoeling om terug samen te komen, dat heeft haar lief haar al heel duidelijk gemaakt. Ik begin wat uit te leggen, haal er mijn schema bij. Wat zijn de verschillende oplossingswegen? Welke gevolgen hangen er vast aan hun keuze om ene of andere weg te bewandelen? Dat het nodig zal zijn om haar lief ook in mijn ruimte te krijgen. Tenzij ze alleen wil komen zodat ik haar kan ondersteunen in het omgaan met de conflicten die er spelen in haar relatie. Want een relatie blijven ze houden, haar lief en zij, geen liefdesrelatie meer maar wel een ouderschapsrelatie. Vandaar dat we streven naar een verstandhouding, in het beste geval een goede. Zodat de kindjes weten wanneer ze naar mama of papa gaan of als oma hen komt halen. Zodat er geen misverstanden ontstaan als er grote en kleine beslissingen worden genomen. Ze zucht een paar keer en gaat verzitten. Haar zetel is plots een stuk minder comfortabel geworden. En hoe gaan we haar ex- lief tot in mijn ruimte krijgen? Moet ze hem bellen? Of doe ik dat soms? Dat laatste vraagt ze snel en ik zie aan haar blik dat ze op die optie hoopt. Hoe hij zal reageren als er hem een complete vreemde opbelt om te vragen of hij wil komen bemiddelen met de moeder van zijn kinderen vraag ik. Ze zucht opnieuw. “Ik zal het hem zelf vragen, mailen…of bellen, enfin ik leg het hem wel uit- hij zal wel komen.” Maar ze lijkt niet overtuigd. Mijn kaartje steekt ze diep in de zak van haar jas die ze nog altijd aanheeft. Als ik de deur achter haar sluit, bedenk ik hoeveel mensen ik al ontmoette met een even grote wil tot rust en vrede. Mensen die zoveel mogelijkheden hebben om een evenwichtige en goeie verstandhouding uit te bouwen na een relatiebreuk of echtscheiding. Zelfs al lijkt het uitzichtloos, eenmaal samen in één ruimte, met iemand erbij die de dingen kan duiden, hertalen en uitdiepen, gaat het plots toch. Er ontstaat ruimte, adem, lebensraum. Blokkades die onoverkomelijk leken, smelten langzaam maar zeker af. Dat is wat bemiddeling kan doen voor mensen. Ze moeten er enkel geraken, in die...

read more