bemiddeling & begeleiding

Blog

Post-relationele rouw

Posted by on 11:44 in Geen categorie | 0 comments

Post-relationele rouw

Ze kijkt met een professionele glimlach naar mij op en volgt mij gezwind van de wachtkamer naar de praktijkruimte. Eén en al goeie moed. Even later zitten we aan het bureau, de zetel liet ze liever links liggen. Zo’n zetel, daar zit je te comfortabel in. En op je gemak zijn dat  zou wel eens kunnen betekenen dat je onverhoeds de remmen loslaat. En wat dan? Een lange en fijne relatie en een warm gezin in een mooi huis, dat hadden ze. Maar plots was er niets meer want hij was een ander leven begonnen. Alsof het voor hem niet snel genoeg gedaan kon zijn, heeft hij alles in één beweging aangekondigd. Niet meer gelukkig, wel blij met een ander, niet meer thuis wonen, wel een huis huren met die ander, geen gezin meer met haar en de kinderen, wel met de ander en de kinderen. De daad ook direct bij de woorden voegend, is ze nu al een aantal maanden alleenstaand. Ze houdt zich zo recht mogelijk, werkt verder, voert de kinderen naar hun hobbies, betaalt de vaste kosten, net zoals vroeger. Maar de verwarring en de chaotische woede begint langzamerhand te evolueren naar donker verdriet. Een zwart gat waar zoveel energie naartoe gaat dat ze met moeite nog de was gedaan krijgt. Dus ze zoekt hulp, een houvast, iemand die haar kan uitleggen wat er in godsnaam gebeurd is met haar leven. We spreken lang, over hoe het was vroeger en waar ze allemaal afscheid moet van nemen. Over de kinderen hun verdriet en hoe hard ze hem kwalijk neemt dat hij dit hun kinderen aandoet. Over het dilemma om eerlijk te zijn over haar eigen gevoelens tegen de kinderen maar ze ook niet te willen belasten, sterk te willen zijn voor hen. Ze slaagt erin om te huilen. Dat was lang geleden. Het is een ontlading en dat voelt ze. Maar hoe lang gaat dit gevoel nog duren? Ik vertel haar over het rouwen. En hoe je niet iemand aan de dood hoeft te verliezen om wel te moeten rouwen. Over de rouwfases die allemaal door elkaar lopen en waar je doorheen moet, soms verschillende keren. Het loopt opmerkelijk parallel met wat ik leer over verlies en rouwen in de opleiding die begin deze maand van start ging aan Vives hogeschool, in samenwerking met vzw Connfinity. “Bemiddeling in de laatste levensfase”. Met 18 deelnemers zijn we pioniers, de opleiding werd nooit eerder georganiseerd en er is ook geen precedent, althans niet in de Westerse wereld. In andere werelddelen is de dood minder een vijand en wordt de laatste levensfase gevierd eerder dan geschuwd.  De bemiddelaars die de opleiding volgen, willen mensen in hun laatste levensfase begeleiden om uit een conflict te geraken of, meer nog, te aanvaarden dat een conflict niet meer kan opgelost worden. Vanuit de overtuiging dat dit ook onderdeel uitmaakt van een “waardig” sterven. Maar het gaat dus allemaal over verlieservaringen en hoe je ermee omgaat verschilt niet veel. Toen ik zelf een eerste grote verlieservaring had in mijn leven, zei een kameraad tegen mij: “hier zijn geen regels voor.” Ik herhaal deze woorden tegen haar, ze glimlacht door haar tranen. Steeds vaker melden zich mensen bij mijn praktijk aan met deze vraag; hoe rouwen over het verlies van een relatie. Wat is...

read more

2 in 1

Posted by on 13:11 in Geen categorie | 0 comments

2 in 1

De stilte hangt tussen ons in. Ik wacht en kijk. Ik zie hoe zijn ogen vollopen met tranen. Ik ben blij dat hij ze niet wegduwt. Telkens als hij een zakdoekje neemt, vouwt hij het methodisch op en duwt het in de lengte tegen zijn ogen. Zodat ze allebei tegelijkertijd gedroogd worden. Efficiënt. Ik weet intussen beter dan de stilte te vullen met bedenkingen of vragen, hij heeft de ruimte en de tijd nodig om zijn gedachten te ordenen. Om ze te durven uitspreken. Hoe langer ik wacht, hoe meer hij naar buiten brengt; hij spreekt over het gevoel twee mensen te zijn. Eentje die vooraan staat en met mensen omgaat, die niet lastig doet, zichzelf wegcijfert voor zijn kinderen, de miserie van andere beluistert en zich vaak afvraagt of wat hij voelt wel gepermitteerd is. En dan de man die achteraan staat, die luid roept maar waar niemand naar lijkt te luisteren. Sterker nog, die niemand lijkt te zien. De achterste geeft de voorste een duw maar die blijft grijzend staan. Die heeft een rol te spelen, geen tijd voor twijfel, ergernis, afwijkende meningen. De achterste man slaagt er zelden in om voorbij de voorste te geraken. En als hij er wel eens voorbij geraakt, schrikt hij iedereen rond zich zodanig af dat hij zich snel terugtrekt. In de luwte, waar het eenzaam is maar veilig. De omstanders halen opgelucht adem als die rare luide man terug weg is, merkt hij. Hoe kan je het ok vinden om zoveel impact te hebben op je omgeving, vraagt hij mij. Ik zeg dat ik denk dat hij in een soort van feedback loop zit; reactie op reactie. En dat de twee mensen die in hem huizen, hem dat verscheurde gevoel geven. Of het verloren gevoel, als hij in het niemandsland tussen beide mensen zit. Hij knikt peinzend.        ...

read more

Ruzie en vrede; een zeldzaam correcte kijk op de bemiddelingspraktijk in De Tijd.

Posted by on 14:30 in Geen categorie | 0 comments

Ruzie en vrede; een zeldzaam correcte kijk op de bemiddelingspraktijk in De Tijd.

Ruzie en vrede | Wordt bemiddelen het nieuwe procederen?  Artikel uit De Tijd van 06 januari 2018 Auteurs: Sofie Vanlommel Gwen Declerck  © Debby Termonia Belgen moeten hun geschillen meer onder elkaar uitvechten in plaats van in de rechtbank. Enter de bemiddelaar. Hij is niet alleen sneller en goedkoper, maar ook duurzamer. ‘Uiteindelijk zijn mensen op zoek naar harmonie.’ Belgen heten conflictmijdend te zijn. Hypocriet zelfs. Toch zijn we tuk op procederen. Belgische rechters spreken jaarlijks meer dan 1 miljoen vonnissen en arresten uit. Alleen in Roemenië lopen meer rechtszaken per inwoner, leert het European Justice Scoreboard. Ondertussen blijven akkoorden via een erkend bemiddelaar, die nochtans al sinds 2005 door de rechtbank worden erkend, een relatief marginaal verschijnsel. Vorig jaar werden er 5.000 afgerond. Diana Evers (67) is gezinssociologe van opleiding. Ze werkte als opleidster bemiddeling voor de KU Leuven en het Vlaams Notariaat. Na de genocide in Rwanda werkte ze met hutu’s en tutsi’s rond herstelbemiddeling. Onlangs nam ze afscheid van het Mediation Instituut Vlaanderen, dat ze in 2005 oprichtte. 2018 kan het jaar worden waarin dat verandert. Minister van Justitie Koen Geens (CD&V) wil dat bemiddeling een echte kans krijgt. Net voor de jaarwisseling keurde de ministerraad een wet goed die advocaten en gerechtsdeurwaarders verplicht om cliënten op de optie van bemiddeling te wijzen. Rechters kunnen partijen dwingen eerst een bemiddelingspoging te ondernemen voor ze een gerechtelijke procedure kunnen starten. Doel is het werk van de dichtslibbende rechtbanken te verlichten. De tendens maakt in de hele westerse wereld opgang. En dat is niets te vroeg, zegt Diana Evers, de vrouw die conflictbemiddeling zowat eigenhandig op de kaart zette in België. ‘Hoewel mensen steeds assertiever worden, roepen ze bij conflicten toch heel vaak de hulp in van experts. Psychiaters, therapeuten, fiscaal adviseurs, advocaten. We leren niet om over onze verschillen te praten en met conflict om te gaan. Vroeger werd meer ‘over de haag’ gepraat. Als de tak van de boom te ver overhing, hoorde je dat van de buurman en deed je er iets aan. Maar we kennen elkaar steeds minder goed, wat opmerkelijk is in een maatschappij met zo veel communicatiemogelijkheden. We kiezen vaak voor hulp van buitenaf en leggen de verantwoordelijkheid voor de oplossing van onze problemen bij deskundigen.’ De bakermat van de huidige westerse bemiddeling ligt in de Verenigde Staten van de jaren zestig, toen emancipatie er-toe leidde dat burgers hun individuele rechten gingen opeisen en die voor de rechtbank afdwongen. Omdat de rechtbanken op den duur vol zaten, ging men op zoek naar een andere vormen van geschiloplossing. Maar het was in het Ierland van de jaren negentig dat Evers voor het eerst over bemiddeling hoorde tijdens een seminarie. © Filip Ysenbaert ‘In het streng katholieke land was het voor koppels wettelijk niet mogelijk uit elkaar te gaan. Om toch feitelijk te kunnen scheiden, hielpen bemiddelaars hen om een onderlinge regeling op te stellen en akkoorden af te sluiten. Koppels die op zo’n manier uit elkaar gingen, kwamen vaak minder beschadigd uit een conflict. Exen konden nog on speaking terms verder.’ Als gezinssociologe had Evers gezien dat ook Belgische koppels baat konden hebben bij die aanpak. ‘In de hulporganisatie waar ik werkte, werden we meer en meer geconfronteerd met relatieconflicten en de nasleep van vechtscheidingen. Soms kozen koppels voor een scheiding in onderlinge toestemming bij de...

read more

advocaten versus bemiddelaars?

Posted by on 09:18 in Geen categorie | 0 comments

advocaten versus bemiddelaars?

De assisenzaal van het ‘nieuwe’ gerechtsgebouw aan de Rabotwijk was in tijden niet meer tot aan de nok gevuld. Tot gisteren avond. De ‘mediation week’ werd afgetrapt in Gent met een paneldebat, dat werd georganiseerd door de Federale Bemiddelingscommissie. De centrale vraag van het event luidde: “Hoe kunnen de huidige drempels die verhinderen dat bemiddeling een gelijkwaardige oplossingsweg wordt, in het bijzonder voor maatschappelijk kwetsbaren, het best worden gesloopt?” De zaal was volzet met 150 deelnemers. De lijst telde 28 bemiddelaars en voor de rest, advocaten. Heel veel advocaten. Aangevuld met een paar notarissen en hier en daar een verdwaalde student. De avond werd ingeleid door een vriendelijk ogende doctoraatsstudente, die een interessante studie uitvoerde naar de ‘mogelijkheden en knelpunten van gerechtelijke bemiddeling’. Haar bevindingen waren ontluisterend. Blijkt dat er niet alleen een groot gebrek aan kennis heerst bij justitiële professionelen rond bemiddeling. Er is ook maar weinig vertrouwen in bemiddeling en daardoor ook weinig motivatie om mensen door te sturen. Maar ook bij het justitiële cliënteel zelf is er veel onwetendheid, weinig vertrouwen en weinig motivatie om hun conflict te laten ‘oplossen ‘via bemiddeling. Minister Geens wil dat oplossen. Lees er meer over hier. Maar lees ook tussen de lijnen. Want daar ligt een bepaalde sfeer. Een sfeer die ik gisteren ook al voelde. Er werd een oproep gedaan, gisteren, vanuit het panel. Advocaten zouden moeten eindelijk moeten doorhebben wat voor een kans bemiddeling is voor de advocatuur. Geen zaken meer? Armoede aan de balie? Er ligt een gans oplossingsveld naast de gerechtelijke conflictoplossing. Een ganse markt aan cliënten, allen op zoek naar een bemiddelde oplossing. And guess what: advocaten zijn dè bemiddelaars bij uitstek. Want zij kennen justitie en kunnen de minima en maxima van rechters meegeven. Het was eigenlijk een bijzonder eerlijke oproep, van de advocaat- bemiddelaar in het panel. Maar het knalde mij meteen terug in mijn stoel door het besef hoe diep het water nog steeds is tussen niet- juridisch geschoolde bemiddelaars en de massa advocaten- bemiddelaars en notarissen- bemiddelaars (voelt er daar nog iemand een contradictio in terminis hangen..?). Vooreerst moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was door de grote opkomst en  het open vizier waardoor heel wat justitiabelen toch bleken te kijken. Dat geeft hoop. Maar toch heb ik ook het gevoel dat er iets heel fundamenteel is aan bemiddeling- althans in mijn ogen- waar het ganse gerechtelijke apparaat aan voorbij gaat. Het is immers naar mijn gevoel net het loslaten van het juridische, het niet- juridisch kaderen dat mensen werkelijk terug meesterschap geeft over hun conflict. Het uit de ganse culturele slipstream halen van gelijk en ongelijk krijgen door een ‘rechter’. Het woord zegt het zelf; die man/vrouw heeft het sowieso bij het rechte eind. Dus vechten moet je doen, om die persoon te overtuigen van je eigen gelijk. De waarde van bemiddeling ligt in mijn ogen net in het totaal uitvlakken van het gerechtelijke, van welke strategie meer loont of van wat het akkoord om al dan niet in iets mee te gaan, zal teweeg brengen in de rechtszaal. Ik zeg altijd aan mensen; aan mij heb je niets in de rechtzaal. Alles wat je hier zegt of doet, verdwijnt in de vertrouwelijkheid van onze ruimte hier. Veiligheid tussen vier muren. En dan eindelijk eens zeggen tegen de ander waarom je al zo lang dwars ligt over die...

read more

Moet ik mij in bemiddeling verzoenen met mijn ex?!

Posted by on 19:59 in Geen categorie | 0 comments

Moet ik mij in bemiddeling verzoenen met mijn ex?!

Ik val met de deur in huis via dit zeer hardnekkige misverstand over bemiddeling. Het is immers niet de bedoeling van de bemiddeling om jullie terug samen te brengen of zelfs maar vriendschap te laten sluiten. Bemiddeling is geen relatietherapie. Waar ik als bemiddelaar wel altijd meer helderheid probeer over te verschaffen is hoe de verstandhouding van ouders invloed heeft op het welzijn van de kinderen. Over de positie waar kinderen in terecht komen wanneer ouders gaan vechten. De meeste mensen hebben al gehoord van het begrip ‘een loyauteitsconflict’; bij kinderen komt dit voor wanneer ze in een soort van spagaat moeten gaan staan om aan beide ouders ‘trouw’ te kunnen zijn maar hierin erg onder druk komen te staan. Bv. wanneer ouders slecht spreken over elkaar of over een nieuwe partner, wanneer kinderen niet mogen vertellen hoe het was bij het verblijf bij de ander enz.. Voor kinderen is het vooral belangrijk dat ze de toestemming krijgen om van beide ouders te houden. lees hier meer over het loyauteitsconflict BRON Wat betekent loyaliteit en loyaliteitsconflict? Als het gaat over kinderen en scheiding passeert het begrip loyaliteit en loyaliteitsconflict regelmatig de revue. Deze begrippen zijn afkomstig van de psychiater Iwan Boszormenyi Nagy. Hij omschrijft deze begrippen in een theorie die aangeeft dat de band tussen kind en ouders bestaat, of het kind dit nu wil of niet. Doordat het kind zijn leven te danken heeft aan beide ouders kan het kind niet anders dan loyaal zijn aan hen. Deze basale loyaliteit is een gegeven en kan door het kind niet worden verbroken. Wel kan het kind die band ontkennen. De basale loyaliteit oftewel existentiële loyaliteit kan in de loop van de jaren worden uitgebouwd en verdiept. Dan ontstaat er verworven loyaliteit. Dit gebeurt als ouders het kind verzorgen en opvoeden. Loyaliteit en scheiding. Er kan een groot dilemma ontstaan als kinderen worden geconfronteerd met de scheiding van hun ouders. Een kind kan namelijk niet anders dan (door de hierboven beschreven existentiële en daarnaast de verworven loyaliteit) loyaal blijven aan beide ouders. Als kinderen het gevoel hebben dat ze moeten kiezen tussen of een voorkeur moeten uitspreken voor een van hun ouders ontstaat er een innerlijk conflict voor het kind: terwijl het kind zijn loyaliteit naar de ene ouder uit, doet hij tegelijkertijd de andere ouder tekort, en andersom. Hoe sterker het kind zich onder druk gezet voelt om te moeten kiezen tussen beide ouders, hoe groter de innerlijke conflicten en hoe groter de kans dat de psychische gezondheid van het kind in gevaar komt. Bij welke kinderen komt het voor? Ten eerste kan gezegd worden dat het niet te voorkomen is dat kinderen gedurende een scheidingsproces op enig moment worstelen met hun gevoel van loyaliteit. Dat is heel normaal. Ze moeten er immers mee leren omgaan de balans te vinden tussen de tijd, aandacht en liefde die ze aan beide ouders (het liefst evenveel) willen geven. Het is dus een probleem wat zich voordoet bij kinderen in alle leeftijden, alhoewel kinderen tussen de 9 en 13 jaar het meest gevoelig zijn voor loyaliteitsconflicten. De rol van ouders Daarnaast spelen de ouders een grote rol in het al dan niet voorkomen van loyaliteitsproblemen bij hun kind(eren). Een overduidelijk voorbeeld van wat fout is, is de ouder die zijn kind vraagt van wie hij...

read more

Dè leugen van de eeuw?

Posted by on 17:56 in Geen categorie | 0 comments

Dè leugen van de eeuw?

  Twee oudere grijze mensen zitten tegenover mekaar in de trein, aan het raam. Ze kijken liefdevol in elkaars ogen en glimlachen af en toe alsof de ander net iets vertederend had gezegd. Ze zijn duidelijk al heel lang samen, die twee, 40jaar of misschien wel 50 of 60j huwelijk- wie telt nog? Er verschijnen tekstballonnetjes boven hun hoofd met van die wolkjes, dus “denkballonnetjes” eigenlijk. Het oude stel voert een conversatie over het dagje aan zee waar ze naar op weg zijn. Het gesprek speelt zich volledig in hun hoofd af, maar toch begrijpen ze elkaar, zonder woorden. En dan de kop: “de trein is altijd een beetje reizen”. Het is een oude NMBS reclame- alhoewel dat niet zeker is want ik schijn de enige te zijn die ze zich nog herinnert. Maar dat maakt het niet minder illustratief, we hebben het hier immers over een treffend beeld voor de idee waarmee we heel wat mensen opgroei(d)en. Het ideale plaatje van het oude, tedere, serene koppel dat geen woorden (meer?) nodig heeft om mekaar te verstaan. De partners for life die elkaar vanbinnen en vanbuiten kennen. Enkel nog rust is er. En een diepe warme vriendschap. STOP  (soundtrack: een naald die krakend en krijsend over een plaat krast). Dit ideaalbeeld, dit sociaal denken heeft een ganse generatie mensen met totaal scheve verwachtingen doen opgroeien. Uiteraard zullen er mensen zijn die hier zelf al aan gedacht hebben, er zich niet naar gedragen of er een ander ideaalbeeld op nahouden. Maar toch. Ik zie zoveel mensen die dit ideaalbeeld van “elkaar verstaan zonder woorden” toch op de een of andere manier koesteren. Hoe verklaar je anders dat partners in een koppel dat “al lang samen is” op een bepaald moment stoppen- of vergeten- om te vragen naar de ander zijn/haar interesses, verwachtingen, angsten en bedenkingen. Niet alleen in grote dingen maar ook in de kleine, alledaagse onnozelheden. Niemand die gelooft dat persoonlijkheden statische gegevens zijn. Weinigen zullen stellen dat ze helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in de ander. Maar toch gaan we ervan uit dat de ander niet verandert. Sterker nog, het wordt van en in een koppel vaak verwacht dat je precies weet hoe je geliefde in mekaar zit. Niet alleen hoe die zijn koffie drinkt maar ook wat hij denkt over religieus zijn. Hoe zij haar ei het liefst gebakken heeft en welke verwachtingen zij koestert over haar leven. Je moet het allemaal weten. En dat zonder er nog over te praten. Vele lezers van deze post zullen nu denken: ‘wij praten toch nog? Ik weet wat de ander wil en voelt, dat schemert zo vaak door in dingen die hij of zij zegt en doet’. Maar daar zit net de valkuil; heel vaak spreken mensen niet ècht door. Want de sfeer zat net zo goed. Of er is geen tijd, je bent moe of je hebt het gevoel dat je het al zoveel hebt proberen uitleggen. Maar dat de ander niet verandert. Er wordt dan wel gepraat maar op een laag die veilig is, waar weinig risico’s zitten. Het is ook heel moeilijk om je eigen denkpatroon te identificeren, om het begrijpen en er dan uit te stappen. Om te stoppen met blikken, uitspraken, gebaren te interpreteren en te starten met vragen. En verder door te vragen. Zeker als de ander...

read more

Hoeveel kost een bemiddeling jou (en hoe te besparen)?

Posted by on 09:58 in Geen categorie | 0 comments

  Als erkend bemiddelaar kan ik werken onder de rechtsbijstand. Dat betekent dat- onder bepaalde voorwaarden- een deel van de kosten voor bemiddeling kan worden opgenomen door de verzekering of de overheid. Op de site van de Federale Bemiddelingscommissie staat rond de kosten voor bemiddeling het volgende te lezen: Een bemiddeling is in principe niet gratis. Een professionele bemiddelaar zal uiteraard een vergoeding vragen. De kostprijs van een bemiddeling hangt af van de geleverde diensten, de duurtijd van het bemiddelingstraject, het aantal partijen, het ereloon en de bijkomende kosten van de bemiddelaar.  De wet bepaalt dat de kosten van de bemiddeling en het ereloon van de bemiddelaar in gelijke delen ten laste zijn van de partijen, maar de partijen kunnen een andere verdeling voorzien. De wet bepaalt eveneens dat de partijen en de bemiddelaar op voorhand de wijze van vaststelling en het tarief van het ereloon van de bemiddelaar moeten overeenkomen, alsmede de modaliteiten van de betaling ervan.  Een bemiddeling is over het algemeen beterkoop dan een beroep op de rechtbank, ondermeer omdat dit toelaat de kosten uit te sparen verbonden aan de procedures ter ondersteuning van de eis, alsook tal van andere kosten eigen aan de gerechtelijke oplossing van een geschil. Ten titel van inlichting: de gerechtskosten voor een geschil ter waarde van € 3.000 belopen + € 1.000 (rechtsplegingvergoeding en kosten van dagvaarding) die ten laste zijn van hij die het proces “verliest”, en dit zonder de kosten te rekenen die elke partij heeft boven de eigen advocaatkosten.  Indien de partijen de kosten kunnen betalen, moeten ze deze gelijkmatig verdelen, behalve wanneer er in de bemiddeling een andere afspraak is gemaakt. De partijen en de bemiddelaar moeten op voorhand samen de berekeningswijze en het tarief bepalen, alsook de betalingswijze. Die informatie wordt opgenomen in het bemiddelingsprotocol. Net als andere gerechtelijke procedures kunnen bemiddelingen worden opgenomen in de dekking van uw verzekering voor rechtsbijstand. Raadpleeg hierover uw verzekeraar. Net zoals een belangrijk aantal gerechtsprocedures, kunnen ook bemiddelingen ten laste genomen worden in het kader van uw rechtsbijstandverzekering. Raadpleeg in dat verband uw verzekeraar.  Indien een of meerdere partijen de kosten niet kunnen betalen, kunnen zij gebruikmaken van een eventueel volledige of gedeeltelijke bijstand van een bemiddelaar, indien zij beroep doen op een bemiddelaar, erkend door de Federale Bemiddelingscommissie .  Indien u wilt weten of u gebruik kunt maken van (gedeeltelijk) gratis bijstand van een bemiddelaar, contacteer dan een justitiehuis of bureau voor juridische bijstand (pro deo) in uw buurt.  De erelonen van de bemiddelaar kunnen ten laste genomen worden door de rechtsbijstand, zo voor de eigenlijke bemiddeling als voor de dossierkosten. De bemiddeling wordt door de rechtsbijstand ten laste genomen zowel voor gerechtelijke bemiddelingen als vrijwillige, vanaf het ogenblik dat deze worden uitgevoerd door een erkend...

read more

Wat met de kinderen..?

Posted by on 11:56 in Geen categorie | 0 comments

Wat met de kinderen..?

Jullie hebben besloten om uit elkaar te gaan. Samen hebben jullie één of meerdere kinderen en het is jullie wens om het uiteen gaan zo rustig mogelijk te laten verlopen. Jullie willen duidelijke en goeie afspraken maken met elkaar en de kinderen zo min mogelijk belasten met de gevolgen van jullie scheiding. Als jullie zo denken, dan horen jullie tot de grootste groep mensen die terecht komen bij bemiddeling. Er moet heel wat besproken worden, vaak in een situatie waarin gekwetste gevoelens, boosheid, ongeloof en verdriet de ondertoon voeren en soms zelfs de boventoon. Het is dan ook aan de bemiddelaar om deze gevoelens zichtbaar te maken zodat ze hanteerbaar worden en conflicten worden gezien voor wat ze zijn; een samenstromen van al deze emoties met oprechte bedoelingen en betrachtingen. De hamvraag gaat om wat men het ‘ouderlijk gezag’ noemt. Standaard (ook in de rechtbank) wordt dit door beide ouders in een even grote mate uitgeoefend. Slechts in uitzonderlijke gevallen zal een rechter het ouderlijk gezag exclusief aan één van de ouders toekennen. Maar in dit verhaal zit je net in bemiddeling omdat je geen rechters wil betrekken. Dus we gaan ervan uit dat jullie als ouders het gezag over de kinderen samen uitoefenen. Dit betekent dat jullie samen alle grote en minder grote beslissingen nemen over de kinderen. In vele gezinnen is de ene ouder meer beslissend dan de andere in dergelijke zaken. Of heeft men het gevoel dat de ander meer beslist. Als je uiteen gaat worden dergelijke verschillende scherp(er) gesteld. Soms komt er een groter evenwicht in het nemen van beslissingen, soms net meer onevenwicht. Maar belangrijk is dat we in het ouderschapsplan ervan uitgaan dat beide ouders evenveel beslissingsrecht hebben. Dit gedeeld ouderlijk gezag wordt het ‘gezagsco- ouderschap’ genoemd. Vele mensen denken dat dit ook betekent dat de kinderen afwisselend en evenveel bij beide ouders verblijven. Dit kan uiteraard samengaan en dan spreken we over verblijfsco- ouderschap of ‘gelijkmatig verdeeld verblijf’,maar  ook het woord ‘bilocatie’ wordt soms gebruikt. In de volksmond spreekt men vaak van een ‘week-weekregeling’. Maar even goed kan je een minder gelijkmatig verblijf van de kinderen voorop stellen en toch het ouderlijk gezag samen uitoefenen. Bv. wanneer één van de ouders minder aanwezig kan zijn om voor de kinderen te zorgen, de ouders ver uit mekaar gaan wonen, omwille van de leeftijd van het kind (vaak bij zeer jonge kinderen wordt er gekozen voor het grootste deel bij de moeder te verblijven)  of gewoon omdat de ouders (of de kinderen) het zo het best vinden. Ouders zijn vrij om, rekening houdend met de visie van de kinderen in de mate van het mogelijke, een verblijfsregeling uit te werken waar zij zich het beste bij voelen. In bemiddeling is dit dan ook een belangrijk onderwerp waar vaak meerdere sessies aan besteed wordt. Er zijn tal van variaties mogelijk, hierbij een paar voorbeelden van regelingen die voorkomen (behalve de week/week regeling): – 4-4 (bv. ma, di, woe, don bij mama- wissel na school- vrij, zat, zon, ma bij papa- wissel- di, woe, don, vrij bij mama enz.) – 10- 10 – 7-4 (bv. ma, di, woe, don, vrij, zat, zon bij papa- wissel- ma, di, woe, don bij mama- wissel- vrij, zat enz…) – 3- 2 – 2- 3 (ma,di,woe bij mama- wissel- don, vrij...

read more

Uit elkaar gaan begint met hoe je samen bent…

Posted by on 09:41 in Geen categorie | 0 comments

Je zit in een relatiebreuk of soms zelfs voor een echtscheiding. De relatie is op, jullie besluiten om uit elkaar te gaan. Naast alle verwarring en pijn komt er nog een dimensie bij met heel wat vragen; hoe ga je op een mooie manier uit elkaar? En kan dat eigenlijk wel, op zo’n manier uit elkaar gaan? De variaties zijn groot, de karrenvracht aan informatie, ingewikkelde procedures en moeilijke woorden nog groter. In deze reeks artikels wil ik wat licht door de bomen in het (echt)scheidingsbos laten schijnen. Mijn bedoeling is om jullie basis info door te geven. Met het technisch-concrete, de coördinatie, afwikkeling en opvolging van uiteen gaan kan ik jullie verder helpen in mijn praktijk als bemiddelaar. Dit kan (maar moet niet) in samenwerking met een advocaat of notaris. Maar ik weet hoe belangrijk het is om het gevoel te hebben dat je toch al een zicht hebt op wat kan/moet/… Elk (al dan niet juridisch) traject om uiteen te gaan begint met hoe jullie samen zijn. Ik bedoel: zijn jullie getrouwd, (wettelijk) samenwonend of gewoon “feitelijk” samenwonend (dus waarbij je niets aangegeven of ondertekend hebt). Een tweede superbelangrijke factor is: hebben jullie kinderen samen? Ik probeer hieronder een en ander op een rijtje te zetten: ♦ feitelijk samenwonend: er moet niets, alles kan. Maar misschien zijn er goederen te verdelen? Dan kan het helpen om samen een inventaris op te stellen. Alles dat zich in een huis bevindt wordt verondersteld om toe te behoren aan diegene(n) die er gedomicilieerd is (zijn). Als jullie nog overeenkomen, dan kan je alle zaken op een rustige manier verdelen. Als dit moeilijker loopt, door alle emoties of andere onduidelijkheden, kan het helpen om beroep te doen op een bemiddelaar. ♦ wettelijk samenwonend: twee personen die samenwonen en een verklaring van wettelijke samenwoning afgelegd hebben voor de ambtenaar van de burgerlijke stand van hun gemeente, zijn wettelijk samenwonend. Dit kan je ook met je ouders, kinderen, andere mensen doen. Heeft een aantal gevolgen qua belastingen edm. Deze ‘gemeenschap’ stopzetten kan met een eenvoudige verklaring bij de burgerlijke stand. Dus ook hier ben je tot niets verplicht (maar heb je dus ook geen specifieke bescherming). Zelfde opmerkingen als hierboven. ♦ samenlevingscontract: Dit is een “vermogensrechtelijk” contract dat afgesloten wordt bij een notaris. Hierin worden de afspraken vastgelegd die gemaakt worden rond het samen- leven en rond de goederen die daarbij gebruikt en gedeeld worden. Dit contract stopt automatisch door te huwen (of in het treurige geval dat iemand van het koppel overlijdt). Verder kan het stopgezet worden wanneer één van jullie twee een aangetekende brief stuurt aan de ander om mee te delen dat het samenwonen afgelopen is. Wat er daarna geregeld moet worden, hangt voor een groot stuk af van de inhoud van jullie samenlevingscontract. Het is immers net de bedoeling dat je daarin afspraken maakt rond wat jullie bezitten en wat niet. Soms zal er dus nog een notaris nodig zijn, maar soms ook niet. Dat hangt van elke situatie apart af. ♦ en dan is er nog het huwelijk. Je kan trouwen zonder iets te regelen op vlak van jullie bezittingen. Dit noemt men het ‘wettelijk stelsel’. Daarbij wordt er onderscheid gemaakt tussen drie vermogens; dat van elk van de partners en dan het gemeenschappelijk vermogen. Grofweg kan je stellen dat het gemeenschappelijk...

read more

Praten zonder het uit te praten.

Posted by on 19:10 in Geen categorie | 0 comments

Ik zie de twijfel in haar ogen. Begrijp ik haar wel goed? Of beter; geloof ik wat ze zegt? Of geloof ik vooral haar ex? Weet ik wel waar ik mee bezig ben? Ze knijpt haar ogen tot spleetjes en zucht. De overkant is druk aan het uitleggen. Hoe het allemaal gekomen is en waarom ze nu bij mij aan tafel zitten. In bemiddeling godbetert. Terwijl er met dat mens niet te praten valt. Als ik maar niet ga denken dat ze terug vrienden worden. Er valt een loodzware, droeve stilte. Niet voor de eerste keer in mijn ruimte verbaas ik mij over hoe hard alles kan veranderen. Als je ze hoort vertellen hoe ze een verliefd koppel met alledaagse vrolijke dromen waren. Even glinstert er nog wat eensgezindheid tussen hen, wanneer ze het over de kinderen hebben. En over hoe het allemaal begon. Maar nu zitten er twee boze, gekwetste mensen rond de tafel. Die ondanks alles nog willen proberen praten. Ook al kunnen ze het niet meer...

read more