bemiddeling & begeleiding

advocaten versus bemiddelaars?

advocaten versus bemiddelaars?

By on okt 17, 2017 in Geen categorie | 0 comments

De assisenzaal van het ‘nieuwe’ gerechtsgebouw aan de Rabotwijk was in tijden niet meer tot aan de nok gevuld. Tot gisteren avond. De ‘mediation week’ werd afgetrapt in Gent met een paneldebat, dat werd georganiseerd door de Federale Bemiddelingscommissie.

De centrale vraag van het event luidde: “Hoe kunnen de huidige drempels die verhinderen dat bemiddeling een gelijkwaardige oplossingsweg wordt, in het bijzonder voor maatschappelijk kwetsbaren, het best worden gesloopt?”

De zaal was volzet met 150 deelnemers. De lijst telde 28 bemiddelaars en voor de rest, advocaten. Heel veel advocaten. Aangevuld met een paar notarissen en hier en daar een verdwaalde student.

De avond werd ingeleid door een vriendelijk ogende doctoraatsstudente, die een interessante studie uitvoerde naar de ‘mogelijkheden en knelpunten van gerechtelijke bemiddeling’. Haar bevindingen waren ontluisterend. Blijkt dat er niet alleen een groot gebrek aan kennis heerst bij justitiële professionelen rond bemiddeling. Er is ook maar weinig vertrouwen in bemiddeling en daardoor ook weinig motivatie om mensen door te sturen.

Maar ook bij het justitiële cliënteel zelf is er veel onwetendheid, weinig vertrouwen en weinig motivatie om hun conflict te laten ‘oplossen ‘via bemiddeling.

Minister Geens wil dat oplossen. Lees er meer over hier. Maar lees ook tussen de lijnen. Want daar ligt een bepaalde sfeer. Een sfeer die ik gisteren ook al voelde. Er werd een oproep gedaan, gisteren, vanuit het panel. Advocaten zouden moeten eindelijk moeten doorhebben wat voor een kans bemiddeling is voor de advocatuur. Geen zaken meer? Armoede aan de balie? Er ligt een gans oplossingsveld naast de gerechtelijke conflictoplossing. Een ganse markt aan cliënten, allen op zoek naar een bemiddelde oplossing. And guess what: advocaten zijn dè bemiddelaars bij uitstek. Want zij kennen justitie en kunnen de minima en maxima van rechters meegeven.

Het was eigenlijk een bijzonder eerlijke oproep, van de advocaat- bemiddelaar in het panel. Maar het knalde mij meteen terug in mijn stoel door het besef hoe diep het water nog steeds is tussen niet- juridisch geschoolde bemiddelaars en de massa advocaten- bemiddelaars en notarissen- bemiddelaars (voelt er daar nog iemand een contradictio in terminis hangen..?).

CgO08zzXEAAnKOP

Vooreerst moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was door de grote opkomst en  het open vizier waardoor heel wat justitiabelen toch bleken te kijken. Dat geeft hoop.

Maar toch heb ik ook het gevoel dat er iets heel fundamenteel is aan bemiddeling- althans in mijn ogen- waar het ganse gerechtelijke apparaat aan voorbij gaat. Het is immers naar mijn gevoel net het loslaten van het juridische, het niet- juridisch kaderen dat mensen werkelijk terug meesterschap geeft over hun conflict. Het uit de ganse culturele slipstream halen van gelijk en ongelijk krijgen door een ‘rechter’. Het woord zegt het zelf; die man/vrouw heeft het sowieso bij het rechte eind. Dus vechten moet je doen, om die persoon te overtuigen van je eigen gelijk.

De waarde van bemiddeling ligt in mijn ogen net in het totaal uitvlakken van het gerechtelijke, van welke strategie meer loont of van wat het akkoord om al dan niet in iets mee te gaan, zal teweeg brengen in de rechtszaal.

Ik zeg altijd aan mensen; aan mij heb je niets in de rechtzaal. Alles wat je hier zegt of doet, verdwijnt in de vertrouwelijkheid van onze ruimte hier. Veiligheid tussen vier muren. En dan eindelijk eens zeggen tegen de ander waarom je al zo lang dwars ligt over die paar euro. Of waar je werkelijk schrik voor hebt als je de kinderen ‘moet afgeven’. De eenzaamheid die daar op de loer ligt. De angst voor een nieuwe partner aan de overzijde, waar je geen controle over hebt. De pijn die je nog steeds voelt als je de ander ziet en zo zakelijk moet spreken. Terwijl je zoveel deelde in het verleden.

Dat kan in bemiddeling. Maar het is niet voor iedereen weggelegd. Sommige mensen moeten kunnen vechten. Of kunnen niet meer met elkaar spreken op zo’n manier, toch niet op dit moment. Voor die mensen moet de rechtbank er zijn. Als laatste redmiddel, wanneer al de rest ofwel niet kan, ofwel al werd geprobeerd.

Dus informatie, zeker. Bemiddelaars die goede en correcte informatie geven over wetgeving en pakweg ouderschap na echtscheiding? Absoluut. Dwang? Nee. Hoewel het sturen van mensen in een bepaalde richting nadat ze een open gesprek konden hebben met een professional die weet wat bemiddeling inhoudt, mij wel een haalbare kaart lijkt.

Maar vooral; op tijd. Voor er een gerechtelijke sfeer komt. Voor mensen er lucht van krijgen dat je boos kan zijn in plaats van verdrietig. En dat er zelfs mensen zijn die je daar nog in aanmoedigen, tegen een zekere prijs. Die bubbel lonkt.

Er zijn zoveel goeie, fijne advocaten die al bemiddelend te werk gaan. Maar daarom zijn het nog geen bemiddelaars. Laat ons, advocaten en bemiddelaars, samenwerken om mensen uit conflicten te krijgen. En om zij die willen vechten, te helpen om de schade te beperken.

Er is werk genoeg.